Kategorie
Rozwój dziecka

Bunt dwulatka

Kolejnym etapem, który jest nie małym wyzwaniem dla rodziców to okres ukończenia przez dziecko drugiego roku życia. W tym wieku dziecko przechodzi kolejny kryzys rozwojowy, związany w szczególności ze zmianami znów w układzie nerwowym, a także rozwój sfery poznawczej i emocjonalnej.

Kolejnym etapem, który jest nie małym wyzwaniem dla rodziców to okres ukończenia przez dziecko drugiego roku życia. W tym wieku dziecko przechodzi kolejny kryzys rozwojowy, związany w szczególności ze zmianami znów w  układzie nerwowym, a także rozwój sfery poznawczej i emocjonalnej. 

Potocznie nazywany „bunt dwulatka” to naturalny, wręcz pożądany etap, w którym dziecko dostrzega swoją odrębność, w skrajny sposób przeżywa swoje emocje, uczy się wyrażać swoje zdanie. W związku z tym, iż układ nerwowy naszych maluchów nie jest jeszcze do końca wykształcony, zachowania dwulatka często są postrzegane jako „niestosowne”, „ niepożądane”, czy wręcz wywołują uwagi innych, postronnych osób.

Twoje dziecko jest przed okresem tzw. buntu dwulatka, ale już słyszałaś, że będzie kosztowało Cię to sporo stresu i chcesz się na tę ewentualność przygotować.

Czego mam się spodziewać?

– częste i zaskakujące wybuchy złości;

– dziecko dostrzega swoją odrębność, więc o wielu rzeczach chce decydować samo. Słowa „Ja sam” pojawią się w ciągu dnia nieraz ☺;

– uporczywe mówienie „nie” na niemalże wszystko, co zaproponujemy dziecku. Jeśli reakcja dziecka spotka z się ze sprzeciwem osób dorosłych istnieje duże prawdopodobieństwo , graniczące z pewnością, iż sytuacja zakończy się wybuchem złości ;);

– dziecko próbuje wydawać rozkazy;

– dziecko jest uparte w podtrzymywaniu swojego zdania;

– dziecko dopiero uczy się cierpliwości, więc nie potrafi ustąpić, czy poczekać;

– występowanie gwałtownych reakcji i skrajnych emocji;

– wybuchy złości w sytuacji przemęczenia;

Jak sobie radzić z impulsywnymi zachowaniami dziecka?

– pozwól dziecku na przeżywanie złości, ale kontroluj to: bądź w pobliżu, daj czas na uspokojenie, a następnie porozmawiaj nazywając emocje. Używaj słów: „wiem, że jest ci przykro/że jesteś zły” – w wielu przypadkach wystarczy to jedno, proste zdanie, które powoduje, iż dziecko wie, że nie jest w tym wszystkim samo, że mama/tata zauważają emocje, z którymi dziecko jeszcze sobie nie radzi;

– zachowaj stały rytm dnia;

– pozytywnie wzmacniaj – zamiast karcić podczas awantury chwal za pożądane zachowania. Pamiętajmy, iż zachowanie, które jest nagradzane jest wzmacniane;

– wyznacz granice i ustal zasady wspólnie z dzieckiem – okres buntu jest przełomem i trzeba go przejść, ale to nie znaczy, że mamy pozwalać dziecku na wszystko;

– dawaj ograniczony wybór: rano przygotuj dwa zestawy ubrań, które chciałabyś, aby dziecko włożyło. Niech maluch zdecyduje co dziś ubierze do żłobka. Taki wybór da Tobie gwarancję, że dziecko jest ubrane stosownie do pogody, a dziecko poczuje się ważne i odpowiedzialne, bo przecież to ono wybrało – to była jego decyzja;

– staraj się wyprzedzać wybuchy dziecka – jako rodzice doskonale znacie swoje dzieci. Niejednokrotnie wiecie, 

czy i kiedy „coś się szykuje” ☺ 

– zadbaj o wypoczynek dziecka;

Jak mogę pomóc sobie, gdy nerwy i cierpliwość już siadają?

– staraj się zawsze pamiętać, że to potrzebny i normalny etap rozwoju Twojego dziecka – bądź dla niego wsparciem i poczekaj – ten etap minie ☺ ;

– bądź przygotowany na wybuchy złości dziecka i nie traktuj tego personalnie -> jako rodzic robisz wszystko w porządku;

– policz do 10, uspokój się i podejdź do dziecka wtedy, kiedy ono również będzie spokojne;

– gdy masz taką możliwość czasami wyjdź z domu i odetchnij. Zrelaksuj się i spotkaj z koleżanką, która ma dziecko w podobnym wieku -> rozmowa i wymiana doświadczeń potrafią zdziałać cuda;

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *