Kategorie
Uncategorized

CZAS powiedzieć STOP pośpiechowi

Czas pędzi, my pędzimy, cały świat pędzi… w tym pędzie zatracamy często to, co najważniejsze…

– wartości, które do tej pory znaczyły dla nas bardzo wiele,

– rodzinę, dla której mamy coraz mniej czasu,

– nas samych… bo przecież jest tyle ważniejszych, potrzebniejszych, nie cierpiących zwłoki spraw, które MUSIMY załatwić najlepiej na wczoraj…

CZAS jednak powiedzieć STOP… stop pośpiechowi, stop pogoni za wciąż oddalającym się celem, stop rzeczywistości, która wciąga nas w wir każdego dnia…

Aby zatrzymać się chociaż na chwilę potrzebujemy uważności, uspokojenia, ciszy…NASZEJ obecności w głowie, sercu i ciele…Ta uważność to skupienie całej uwagi na danej chwili, na byciu tu i teraz…ze sobą…

Coraz częściej w mediach pojawiają się hasła: „uważność”, „mindfulness”, czy po prostu „medytacja”. W większości hasła te skierowane są do osób dorosłych, które w pędzie dnia codziennego potrzebują wyciszenia, treningu, aby „odciąć” się od tego co jest wokół nich. Nie mniej jednak zwroty te jak najbardziej przypisać możemy także do dzieci, które im szybciej nauczone zostaną koncentracji, bycia tu i teraz, pełnej świadomości, tym lepiej poradzą sobie z nieskończoną gonitwą tego świata.

Eline Snel to holenderska terapeutka, która opracowała metodę nauczania uważności dla dzieci i nastolatków. Jej szkolenia i kursy cieszą się ogromną popularnością, nie tylko za granicą naszego kraju, ale także już w Polsce.

Uważność bowiem to nic innego jak obecność w danej chwili, w danym momencie. W uważności staramy się być otwarci na to co się dzieje, ale bez niepotrzebnego rozkojarzenia, emocjonalności, czy myślenia – po prostu JESTEŚMY. Praktyka uważności rozpoczyna się w momencie, gdy się zatrzymamy – przestaniemy rozmyślać o tym co może się wydarzyć (a niekoniecznie musi), gdy przestaniemy gonić wciąż do przodu. Pomocne w tym jest kontrolowanie oddechu, dzięki któremu skupiamy się na tu i teraz. W ten sposób uspokajamy się i przestajemy reagować na trudne, stresujące sytuacje w sposób automatyczny.

Korzyści, które wynikają dla dzieci z uważności to:

– wspomaga odporność,

– wspomaga samokontrolę,

– reguluje emocje,

– wyzwala zdolność do zmiany perspektywy.

Pamiętajmy, iż dzieci uczą się poprzez naśladowanie. Uważność, którą my stosujemy jako rodzice wywiera wpływa na naszego malucha. Ważne jest, aby najmłodsi mogli być do niej wdrażani poprzez np. opowiadanie dla dzieci lub puszczanie do odsłuchania krótkich historyjek. Ważne jest także, aby małe dzieci mogły swobodnie rozmawiać z rodzicem o tym jak się czują, co myślą w danym momencie. 

Pierwsze kroki z uważnością:

  • czytanie dzieciom krótkich historyjek, opowiadań lub wspólne wysłuchanie nagrania -> dostępne w internecie i rozmowa na ich temat. W większości nagrania te dotyczą samopoczucia, emocji, które wywoływane są różnymi sytuacjami;
  • nauka kontrolowanego oddechu – ustawiamy alarm na minutę i kładąc dziecku maskotkę na brzuchu zachęcamy do oddychania tak, aby maskotka się unosiła góra i dół. Dziecko stara się także zauważyć inne, dodatkowe bodźce, wrażenia, które pojawiają się wokół niego. Próbujemy także zwrócić uwagę dziecku, aby myśli które  pojawiają się w głowie zamieniało w bańki mydlane, które odlatują…
  • napinanie i rozluźnianie mięśni – dzieci leżą na podłodze i starają się napiąć, a później rozluźnić wszystkie mięśnie. Ćwiczenie to jest czasami trudne dla dzieci do wytłumaczenia i wykonania, więc możemy zacząć od mniejszych partii – np. same dłonie, palce  u nóg itd. 
  • ćwiczenia ze smakowaniem, czy zapachami – dzieci zamykają oczy i dajemy im do powąchania lub posmakowania np. cytrynę, czekoladę itp. Ćwiczenie uczy koncentracji na odczuwanych doznaniach, a zapach może być też świetnym narzędziem do zmniejszania niepokoju;
  • ćwiczenie z dotykiem – podobnie jak powyżej dzieci zamykają oczy, a my dajemy im do dotknięcia przedmioty o różnych fakturach – sam dotyk pozwala na skupieniu się na wrażeniach zmysłowych, wycisza i uspokaja;
  • słuchanie bicia serca – włączamy dzieciom szybką muzykę, do której skaczą, tańczą, żywiołowo się bawią. Następnie po wyłączeniu dźwięków siadają na poduchach, kładą dłoń na sercu i z zamkniętymi oczami wczuwają się w jego pulsujący rytm. Prócz uderzeń serca i przyspieszonego oddechu próbują wyczuć inne bodźce, które do niech napływają;
  • wspólny spacer do lasu – jedna z najprostszych form na bycie tu i teraz. Podczas spaceru oprócz tego, że mamy czas na rozmowy o tym co się u nas dzieje to sam kontakt z przyrodą wyzwala w nas spokój i pozytywne emocje. Warto podczas pobytu w lesie w ciszy usiąść także pod drzewem i posłuchać tego co dzieje się wokół;
  • rozmowy o uczuciach – bądźmy dla dziecka dostępni zawsze wtedy, gdy chce porozmawiać o uczuciach, o tym co się u niego dzieje, co go trapi lub raduje. Dajmy dziecku swój czas i uwagę ☺

Photo by Senjuti Kundu on Unsplash