Kategorie
Uncategorized

Pozytywna dyscyplina jako klasyczna metoda wychowawcza

Pozytywna dyscyplina to alternatywa dla tradycyjnie pojmowanej dyscypliny, to metoda wychowawcza, która oparta jest na wzajemnej miłości i szacunku.

Może wspomóc Rodziców w:

  • zrozumieniu Swoich pociech, 
  • wsparciu ich naturalnego potencjału,
  • wychowaniu je na mądrych, pewnych siebie, odpowiedzialnych i wrażliwych dorosłych,
  • skutecznym radzeniu sobie z codziennymi trudnościami, takimi jak ubieranie się, wychodzenie z domu, sprzątanie, mycie zębów i tym podobne.

Pięć fundamentalnych zasad pozytywnej dyscypliny to:

  • pomoc dzieciom w poczuciu łączności i przynależności, w odczuciu, że są ważne w rodzinie i społeczności;
  • dyscyplina pełna szacunku i wymagająca: miękka i zdecydowana w tym samym czasie, czyli twarda dla problemu i miękka dla osoby;
  • dyscyplina skuteczna długofalowo: bierze pod uwagę to, co dziecko myśli, czuje, czego się uczy i jakie podejmuje decyzje o sobie samym i o swoim świecie i jak decyduje się postępować w przyszłości, aby przetrwać i odnosić sukcesy;
  • nauka istotnych umiejętności społecznych i życiowych: szacunku, dbania o innych, rozwiązywania problemów, współpracy oraz umiejętności wnoszenia wkładu i bycia pożytecznym w domu, przedszkolu, szkole i większej społeczności;
  • zaproszenie dla dzieci do odkrywania, jak bardzo są zdolne i kompetentne.

Narzędzia i koncepcje, które obejmuje pozytywna dyscyplina to:

  • wzajemny szacunek: dorośli modelują szacunek do swoich potrzeb i wymagań sytuacji, będąc wymagającymi wobec dziecka, pozostając jednocześnie życzliwymi i pełnymi szacunku dla potrzeb dziecka;
  • identyfikacja przekonań stojących za zachowaniami: za każdym zachowaniem dziecka kryje się pewne przekonanie, często błędne; skuteczna reakcja na niewłaściwe zachowanie dziecka możliwa jest właśnie dzięki zrozumieniu, powodów, dla których dzieci robią to, co robią; próba zmiany samego zachowania bez zmiany przekonań skazana jest na niepowodzenie;
  • efektywna komunikacja i umiejętności rozwiązywania problemów;
  • dyscyplina, która uczy (i nie jest ani zbyt pobłażliwa, ani zbyt każąca);
  • koncentracja na poszukiwaniu rozwiązań, a nie na karaniu;
  • stosowanie zachęcania (zamiast pochwały), zachęcanie zauważa wysiłek włożony w czyn i osiąganie postępów, a nie wyłącznie sukcesy; zachęta buduje trwałe poczucie własnej wartości i sprawczości.

Zamiast upominania dziecka lub ciągłego zachęcania do podjęcia działania, dorosły może:*

  • poprosić dziecko o zrobienie czegoś konstruktywnego, na przykład: – „Ułóż wieżę
    z klocków!”
    , – „Pokolorujmy razem obrazek”;
  • ustalić wspólny niewerbalny sygnał, który ma przypomnieć dziecku o niepożądanym zachowaniu; może to być na przykład machnięcie ręką;
  • wspierać i podkreślać, że wierzy w dziecko, mówiąc na przykład: – „Kocham cię i ufam, że sobie z tym poradzisz”;
  • zrobić coś nieoczekiwanego, na przykład rozśmieszyć dziecko albo je przytulić 

*(J. Nelson „Pozytywna dyscyplina”, Wydawnictwo CoJaNaTo,  Warszawa  2015).

Oprac. Magdalena Radosz

Kategorie
Rozwój dziecka

Zajęcia manualne – korzystne dla zdrowia mózgu

Dotykanie, czucie opuszkami palców, formowanie, malowanie… wszystkie te czynności manualne są naprawdę korzystne dla zdrowia mózgu. Nie tylko dostarczają zabawy i satysfakcji, ale w rzeczywistości przyczyniają się także do wytwarzania endorfin, zmniejszając tym samym poziom stresu i lęku.

Połączenie ręka-mózg ma istotne znaczenie dla samopoczucia, bowiem tworzy ono pozytywną pętlę sprzężenia zwrotnego, która może pomóc się rozwijać. 

Dlatego też tak ważne jest to, aby nasze dzieci nabywały, jak najszybciej sprawności poprzez zajęcia manualne i pracowały nad umiejętnościami motorycznymi. A to dlatego, że jest to dobre i zdrowe dla ich mózgów!

Aktywne używanie dłoni do wykonywania jakichkolwiek zadań manualnych może także poprawić nastrój, ale kluczem jest znalezienie czegoś, co pozwoli wzbudzić ciekawość, pasję, zainteresowanie. Zatem warto znaleźć zajęcie manualne, które sprawi, że będziemy zadowoleni, a przy tym odprężeni. Spróbujmy znaleźć ten stan umysłu, w którym cały świat się zatrzymuje, a my jesteśmy całkowicie zespoleni z samym sobą i w pełni zaangażowani
w Swój proces twórczy.  

Oprac. Magdalena Radosz

Kategorie
Uncategorized

Zajęcia manualne i ich znaczenie we wspieraniu rozwoju emocjonalnego dziecka

Zajęcia manualne odgrywają istotną rolę w wychowaniu estetycznym dziecka, są pomocne w przygotowaniu go do pełnego uczestniczenia w życiu kulturalnym. Aktywność plastyczna przyczynia się do zaspokajania potrzeb ekspresji oraz motywuje do działania. Działalność plastyczna stwarza również szerokie pole dla ekspresji własnej i samorealizacji możliwości twórczych. Daje dziecku radość i zadowolenie, umacnia poczucie własnej wartości, ponadto niezbędna jest do kształtowania się jego osobowości. 

Czynności manualne wspierają emocjonalny rozwój dziecka, który jest skomplikowanym procesem, uzależnionym od czynników, do których można zaliczyć:

  • wyposażenie genetyczne dziecka,
  • potrzeby dziecka, które wynikają z okresu rozwojowego,
  • bogactwo środowiska, a także wymagania, jakie są stawiane dziecku w danym otoczeniu,
  • style wychowania przedstawiane przez rodziców.

Dzięki dostarczaniu dziecku nowych bodźców i zachęcaniu go do podejmowania aktywności oraz budowaniu w nim otwartości na świat i ludzi możliwe staje się rozwijanie u młodego człowieka kompetencji społeczno-emocjonalnych, czyli umiejętności funkcjonowania w społeczeństwie i nawiązywania właściwych relacji z innymi ludźmi.

Jedną z kluczowych aktywności niezbędnych do właściwego funkcjonowania dziecka jest zabawa. To w jej trakcie dziecko może testować różne właściwości otaczającej je rzeczywistości. Daje ona również szansę na rozładowanie frustracji, złości, czy napięć. Stwarza zarówno okazję do nazywania swoich uczuć, określania rodzaju emocji, jak i rozwijania twórczości i kreatywności. Można zaznaczyć, iż zabawa nie odnosi się tylko i wyłącznie do aktywności ruchowych, ale obejmuje swoim zakresem także ćwiczenia manualne. Czynności manualne wzmacniają nie tylko umiejętności grafomotoryczne, ale przyczyniają się także do budowania poczucia samodzielności, pozytywnej samooceny i wiary we własne możliwości. Przykładowo: zabawy farbami i malowanie dłońmi przyczyniają się do ujawniania pozytywnych emocji, takich jak zaangażowanie, czy większe otwarcie na świat, ludzi i nowe wyzwania. Pomaga zbudować poczucie bezpieczeństwa i przyczynia się do wzrostu samooceny. Efektem długofalowym może być również:

  • zanik nieśmiałości,
  • poprawa w zakresie motoryki małej oraz grafomotoryki,
  • rozładowanie napięcia emocjonalnego,
  • usprawnienie koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz analizatora wzrokowego.

Oprac. Magdalena Radosz