Kategorie
Uncategorized

Pozytywna dyscyplina jako klasyczna metoda wychowawcza

Pozytywna dyscyplina to alternatywa dla tradycyjnie pojmowanej dyscypliny, to metoda wychowawcza, która oparta jest na wzajemnej miłości i szacunku. W czym może wspomóc rodziców?

Pozytywna dyscyplina to alternatywa dla tradycyjnie pojmowanej dyscypliny, to metoda wychowawcza, która oparta jest na wzajemnej miłości i szacunku.

Może wspomóc Rodziców w:

  • zrozumieniu Swoich pociech, 
  • wsparciu ich naturalnego potencjału,
  • wychowaniu je na mądrych, pewnych siebie, odpowiedzialnych i wrażliwych dorosłych,
  • skutecznym radzeniu sobie z codziennymi trudnościami, takimi jak ubieranie się, wychodzenie z domu, sprzątanie, mycie zębów i tym podobne.

Pięć fundamentalnych zasad pozytywnej dyscypliny to:

  • pomoc dzieciom w poczuciu łączności i przynależności, w odczuciu, że są ważne w rodzinie i społeczności;
  • dyscyplina pełna szacunku i wymagająca: miękka i zdecydowana w tym samym czasie, czyli twarda dla problemu i miękka dla osoby;
  • dyscyplina skuteczna długofalowo: bierze pod uwagę to, co dziecko myśli, czuje, czego się uczy i jakie podejmuje decyzje o sobie samym i o swoim świecie i jak decyduje się postępować w przyszłości, aby przetrwać i odnosić sukcesy;
  • nauka istotnych umiejętności społecznych i życiowych: szacunku, dbania o innych, rozwiązywania problemów, współpracy oraz umiejętności wnoszenia wkładu i bycia pożytecznym w domu, przedszkolu, szkole i większej społeczności;
  • zaproszenie dla dzieci do odkrywania, jak bardzo są zdolne i kompetentne.

Narzędzia i koncepcje, które obejmuje pozytywna dyscyplina to:

  • wzajemny szacunek: dorośli modelują szacunek do swoich potrzeb i wymagań sytuacji, będąc wymagającymi wobec dziecka, pozostając jednocześnie życzliwymi i pełnymi szacunku dla potrzeb dziecka;
  • identyfikacja przekonań stojących za zachowaniami: za każdym zachowaniem dziecka kryje się pewne przekonanie, często błędne; skuteczna reakcja na niewłaściwe zachowanie dziecka możliwa jest właśnie dzięki zrozumieniu, powodów, dla których dzieci robią to, co robią; próba zmiany samego zachowania bez zmiany przekonań skazana jest na niepowodzenie;
  • efektywna komunikacja i umiejętności rozwiązywania problemów;
  • dyscyplina, która uczy (i nie jest ani zbyt pobłażliwa, ani zbyt każąca);
  • koncentracja na poszukiwaniu rozwiązań, a nie na karaniu;
  • stosowanie zachęcania (zamiast pochwały), zachęcanie zauważa wysiłek włożony w czyn i osiąganie postępów, a nie wyłącznie sukcesy; zachęta buduje trwałe poczucie własnej wartości i sprawczości.

Zamiast upominania dziecka lub ciągłego zachęcania do podjęcia działania, dorosły może:*

  • poprosić dziecko o zrobienie czegoś konstruktywnego, na przykład: – „Ułóż wieżę
    z klocków!”
    , – „Pokolorujmy razem obrazek”;
  • ustalić wspólny niewerbalny sygnał, który ma przypomnieć dziecku o niepożądanym zachowaniu; może to być na przykład machnięcie ręką;
  • wspierać i podkreślać, że wierzy w dziecko, mówiąc na przykład: – „Kocham cię i ufam, że sobie z tym poradzisz”;
  • zrobić coś nieoczekiwanego, na przykład rozśmieszyć dziecko albo je przytulić 

*(J. Nelson „Pozytywna dyscyplina”, Wydawnictwo CoJaNaTo,  Warszawa  2015).

Oprac. Magdalena Radosz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *