Kategorie
rozwój rodzica

ROLA RODZINY W WYCHOWANIU DZIECKA Cz. II

Relacje, kontakt  z dzieckiem, więź, która Was łączy w rodzinie odgrywa znaczącą rolę.  W poprzednim poście pisaliśmy o tych pozytywnych postawach rodzicielskich, które w znaczący sposób wpływają na rozwój dziecka. Dziś chcielibyśmy przedstawić postawy, oceniane jako niezbyt prawidłowe, a mające równie znaczący wpływ na funkcjonowanie Waszego malucha w przyszłości.

ODTRĄCAJĄCA: rodzice nie okazują pozytywnych uczuć dziecku, krytykują je i nie widzą w nim żadnych pozytywnych cech, maja dyktatorskie podejście. Często odczuwają istnienie dziecka jako ciężar, a opiekę nad nimi przekraczające ich możliwości.

DZIECKO W RODZINIE: ma reakcje nerwicowe, nie okazuje uczuć wyższych. Ma trudności w przystosowaniu się, jest bezradne. Przejawia częściej niż inne dzieci zachowania aspołeczne, jest kłamliwe i agresywne.

UNIKAJĄCA: chłodny stosunek uczuciowy wobec dziecka i obojętność; ignorowanie dziecka i unikanie kontaktu; obojętność wobec zagrożeń, które mogą spotkać dziecko oraz pozorne zaspokajanie potrzeb – kupowanie dóbr i brak zainteresowania dziecięcymi sprawami.

DZIECKO W RODZINIE: brak umiejętności nawiązywania trwałych więzi uczuciowych, zahamowanie rozwoju uczuć wyższych, gniew i agresja. Brak wytrwałości w nauce i kłopoty z koncentracją. Dziecko wiecznie zbuntowane.

NADMIERNIE CHRONIĄCA: nie docenianie możliwości dziecka przejawiająca się nie dopuszczaniem dziecka do samodzielności w rozwiązywaniu dziecięcych problemów; uzależnienie dziecka od siebie poprzez ograniczanie mu swobody, kompletny brak zaufania; nadmierne bronienie dziecka przed światem zewnętrznym.

DZIECKO W RODZINIE: niedojrzałość społeczna, później niż u innych dzieci osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej; wyraźna zależność od rodzica. Dziecko bez obecności rodzica jest niepewne, niespokojne. Bywa ustępliwe, często izoluje się od rówieśników.  Z drugiej strony może pojawić się zachowanie typu rozpieszczone dziecko – nadmierna pewność siebie, poczucie wyższej wartości. Dziecko zarozumiałe, niezbyt wymagające, często tyranizuje rodziców.

NADMIERNIE WYMAGAJĄCA: „naginanie dziecka” do wymarzonego wzoru rodziców – własne pomysły, plany i aspiracje; rodzice nie liczą się ze zdolnościami i cechami dziecka, narzucają swój autorytet i stawiają wygórowane wymagania; nie dają dziecku prawa do samodzielności i ograniczają swobodę.

DZIECKO W RODZINIE: dziecko uległe, ale wbrew pozorom może to się objawiać buntem. Dziecko przewrażliwione; brakuje mu wiary we własne siły i jest niepewne.

Dla odpowiedniego rozwoju dziecka ważna jest postawa, jaką prezentują wobec niego rodzice. Postawa to tendencja do odczuwania dziecka, myślenia o nim w dany sposób. Ważne jest również odpowiednie zachowywanie się wobec niego – zarówno to werbalne jak i niewerbalne. 

Odpowiednie relacje rodzic – dziecko to min.: okazywanie uczuć, cierpliwość, gotowość do tłumaczenia i wyjaśniania, interesowanie się sprawami dziecka, rozmowy nt. interesujące dziecko, czyli przede wszystkim CZAS i UWAGA poświęcona każdego dnia, która dodaje mu sił, odporności i zdolności do kochania na resztę życia… i tego Wam Drodzy Rodzice życzymy ☺

Kategorie
rozwój rodzica Uncategorized

ROLA RODZINY W WYCHOWANIU DZIECKA Cz. I

Rodzina, to pierwsze, a zarazem najważniejsze dla dziecka środowisko, w którym się rozwija. Odgrywa ogromną rolę dla późniejszego funkcjonowania małego człowieka. To, czego dziecko nauczy się w rodzinie – obserwując i doświadczając będzie miało przełożenie na jego późniejsze życie. To w rodzinie dziecko uczy się zachowań, przejmuje nawyki, a także nasz system wartości. Dzieci dorastające w domach, w których jest miłość, zrozumienie, rozmowa są pewne siebie, czują się bezpiecznie i w pełni mogą cieszyć się dzieciństwem. Dlatego ważne jest, aby rodzice – jako pierwsi nauczyciele dziecka, zapewnili mu od pierwszych dni życia:

  • poczucie bezpieczeństwa, stabilności psychicznej i pewności
  • potrzeby miłości, bliskości, akceptacji 
  • potrzeby społecznej i materialnej.

Powyższe możemy spełnić budując odpowiednie relacje z dzieckiem i przejawiać takie postawy rodzicielskie, które w pozytywny sposób wpłyną na kształtowanie osobowości dziecka i rozwój społeczno – emocjonalny. 

Wyróżnić możemy następujące postawy rodzicielskie:

AKCEPTACJA – rodzice są zadowoleni z kontaktu z dzieckiem; kochają, ale także lubią dziecko; akceptują je w pełni, takim, jakie jest i dają poczucie bezpieczeństwa.

DZIECKO W RODZINIE: wesołe, miłe i przyjacielskie, nawiązujące trwałą więź emocjonalną. Zadowolone z tego co robi, wytrwałe w zabawie i pracy. Odważne i ambitne.

WSPÓŁDZIAŁANIE – rodzice aktywnie interesują się zabawami dziecka; często wciągają do różnego rodzaju prac domowych – robią to z zaangażowaniem i w sposób przemyślany.

DZIECKO W RODZINIE: dziecko zdolne do współdziałania i podejmowania zobowiązań. Pomocne i otwarte, ufne wobec świata.

ROZUMNA SWOBODA – rodzice wraz z rozwojem dziecka rozszerzają zakres swobody; opierają kontakt na więzi psychicznej, a nie fizycznej –  w związku z tym pozwalają na aktywność z dala od nich (zaufanie); rodzice dalecy od wyolbrzymiania zagrożeń, które mogą spotkać dziecko – nie mniej jednak dbający o bezpieczeństwo i zdrowie.

DZIECKO W RODZINIE: pomysłowe, bystre, umiejące się dostosować do różnych sytuacji społecznych. Będzie potrafiło pokonać wszelkiego rodzaju trudności, odważne i pewne siebie.

UZNANIE PRAW – rodzice wystrzegający się dyktatorstwa, doceniają role dziecka w rodzinie, ale nie przeceniają jej; oczekują od dziecka odpowiedzialności – adekwatnie do wieku.

DZIECKO W RODZINIE: odważne i pomysłowe. Podejmuje czynności z własnej inicjatywy, zna swoje prawa i z nich korzysta.

Rodzicu, przyjrzyj się swoim relacjom z dzieckiem…

Wiedza ta pozwoli Ci na ocenienie, jakie to będzie miało skutki dla Twojego dziecka w przyszłości…